Większość z nas żyje w kulcie „zajętości”. Na pytanie „Co u Ciebie?” najczęściej odpowiadamy: „Och, po staremu, zarobiona jestem, nie wiem, w co ręce włożyć”. Przyjmujemy to z mieszanką zmęczenia i dumy, jakby brak czasu był medalem za zasługi.
Ale czy kiedykolwiek zastanawiałaś się, ile z Twojego codziennego wysiłku to realne budowanie czegoś trwałego, a ile to po prostu bieganie z pustą taczką?
Przypomnij sobie stary dowcip o robotniku na budowie. Kowalski pędzi z taczką przez plac budowy tak szybko, że aż kurzy się pod kołami. Kierownik, widząc to tempo, woła go do siebie: – Kowalski, zwolnijcie! Przecież ta taczka jest pusta! Dlaczego jej nie załadujecie? Kowalski, ocierając pot z czoła, krzyczy tylko przez ramię: – Panie kierowniku, nie ma kiedy! Tyle mamy pracy, że nie ma czasu załadować!
Śmieszne? Może na budowie. Ale w naszym życiu zawodowym i prywatnym bywa to tragikomiczne.
Codziennie rano łapiemy tę naszą „taczkę” i zaczynamy biegać. Odpowiadamy na dziesiątki nieistotnych powiadomień, poprawiamy przecinki w raporcie, który i tak trafi do szuflady, albo skrolujemy social media „w poszukiwaniu inspiracji”, czując przy tym narastające zmęczenie. Pod koniec dnia jesteśmy wykończone, ale nasza budowa ani drgnęła.
W psychologii pracy istnieje pojęcie „aktywności zastępczej”. To wszystkie te czynności, które wykonujemy, aby uniknąć robienia rzeczy trudnych, ważnych i wymagających skupienia. Wybieramy to, co łatwe i powtarzalne, bo daje nam natychmiastowy (choć złudny) zastrzyk dopaminy: „Odfajkowałam 10 maili!”.
Ja często się na tym łapię – kiedy potrzebuję mieć wrażenie, że coś się posunęło do przodu, odhaczam przeczytanie maili w skrzynce, obejrzę jakiś „motywacyjny” film na YouTube, załaduję pralkę, powieszę pranie, rozładuję zmywarkę… no lista może być bardzo długa, a zapełnienie jej nie stanowi problemu.
Prawda jest jednak bolesna: Praca, która generuje tylko kolejną pracę, nie jest produktywnością. Jest szumem.
Produktywność to nie sztuka kręcenia się szybciej. To odwaga, by zatrzymać się w pełnym biegu, postawić taczkę na ziemi i poświęcić czas na jej załadowanie – nawet jeśli przez te 15 minut inni będą widzieć, że „stoisz”.
Jeśli czujesz, że Twój dzień to seria pustych przebiegów, spróbuj zastosować trzy proste zasady:
Pamiętaj, że Twoja energia i czas to ograniczone zasoby. Nie stać Cię na to, by tracić je na udawanie efektywności przed samą sobą.
Niech Twoja praca będzie jak dobrze zaprojektowany ogród – wymagający wysiłku, ale dający owoce, które możesz zebrać i z których możesz być dumna. Bo oczekiwanie, że zbierzemy coś na jesieni, bez wygospodarowania czasu na wiosnę, by coś zasiać, jest generalnie – BEZ SENSU. Zostaw puste taczki tym, którzy wolą się męczyć, niż myśleć.
Ty masz do zbudowania coś wielkiego ❤️
